دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 The effect of different levels of electron irradiation on the parameters of degradability of insoluble fibers in acid detergent, particle size distribution and relative abundance of fibrolytic bacteria in wheat straw, barley straw and sugarcane bagas اثر سطوح مختلف پرتوتابی الکترون روی فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری الیاف نامحلول در شوینده اسیدی، توزیع اندازه ذرات و فراوانی نسبی باکتری‌های فیبرولیتیک در الیاف کاه گندم، کاه جو و باگاس نیشکر 1 18 7096 10.22069/ejrr.2024.21416.1901 FA محسن حاجی پور استادیار، گروه علوم دامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قائمشهر. پروین شورنگ دانشیار، پژوهشکده کشاورزی هسته ای، پژوهشگاه علوم و فنون هسته ای سازمان انرژی اتمی ایران Journal Article 2023 05 31 Background and objectives: Fiber materials often have little digestibility due to the presence of cell wall compounds (cellulose, hemicellulose and lignin) and this problem is the reason for longer shelf life of edible materials in the rumen, reducing feed consumption, reducing digestibility and reducing production in ruminants. For this reason, studies have sought to find a way to increase the digestibility and decomposability of fiber materials in the rumen. In various studies, it has been proven to improve the parameters of degradability and increase the attachment of bacteria to fiber particles of materials due to the use of electron beam methods. Conducting this research, a new horizon of the application of this industry in animal nutrition study, and can be a starting point for further study in this field. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of different levels of electron irradiation on the parameters of degradability of insoluble fibers in acid detergent, particle size distribution and relative abundance of fibrolytic bacteria in wheat straw, barley straw and sugarcane bagasse fibers. Materials and methods: To perform this study, 3 fistulad Shall breed sheep with an mean weight of about 59 kg and an mean age of about 12 months were used to determine the parameters of decomposition. The sheep were housed in a covered and semi-open place, inside a metabolic cage with a ration slightly more than the maintenance level. Electron irradiation was performed on food items at Yazd radiation center with doses of 250 and 500 kgy. Irradiation was carried out using a TT 200 model electron accelerator with a constant energy of 10 megaelectron volts and with a maximum error of 10%. For this purpose, 3 sheep equipped with rumen fistula were used. To observe the condition of the cell wall of wooden materials, the LEO44Oi model electron microscope made in England was used. For this purpose, each food sample was photographed with three different doses (0, 250 and 500 kg) and with X800 magnification. Results: The results of the effect of electron radiation on the parameters of the degradability of ADF of wheat straw, barley straw and sugarcane bagasse showed that there is a significant difference between the experimental treatments in the sections of rapidly degraded fraction, slowly degraded fraction, constant rate of degradation and effective degradability with different passage rate (P<0.05). Irradiation in wheat straw and barley straw at the levels of 250 and 500 kGy compared to the control group caused a significant increase in degradability parameters. Also, irradiation in sugarcane bagasse at the level of 500 kgy compared to other treatments caused a significant increase in degradability parameters in slowly degraded fraction and effective degradability with different passage rate. The results of the effect of electron irradiation on the relative frequency of ruminal fluid fibrolytic bacteria showed that there is a significant difference in the relative frequency of Ruminococcus flavofcins and Fibrobacter succinogenes between experimental treatments (P<0.05). By increasing the radiation level up to 500 kGy, an increase in the relative frequency of Ruminococcus flavofcins and Fibrobacter succinogenes bacteria was observed in some repetitions of the experiment, which was significantly higher than the control group. Scanning electron microscope images with different doses showed that by increasing the level of radiation up to 500 kGy, a significant increase in the creation of holes and surface fractures of the fibers was observed (P<0.05). Conclusion: The general result of the current study showed that radiation at 500 kGy levels caused a significant increase in the parameters of degradability of ADF, relative abundance of Ruminococcus flavofcins and Fibrobacter succinogenes bacteria, سابقه و هدف: مواد خشبی اغلب به دلیل دارا بودن ترکیبات دیواره‌ سلولی (سلولز، همی‌سلولز و لیگنین) قابلیت هضم کمی دارند و این مسئله سبب ماندگاری بیشتر مواد خوراکی در شکمبه، کاهش مصرف خوراک، کاهش قابلیت هضم و کاهش تولید در نشخوار کنندگان است. به همین دلیل محققان به‌دنبال یافتن راهی برای افزایش قابلیت هضم و تجزیه‌پذیری مواد خشبی در شکمبه بوده‌اند. در چند دهه اخیر استفاده از پرتوتابی الکترونی در پژوهش‌های تغذیه دام مورد توجه قرار گرفته است. در مطالعات مختلف بهبود فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری و افزایش اتصال باکتری‌ها به ذرات الیاف مواد خوراکی در اثر به‌کارگیری روش‌های پرتوتابی الکترونی به اثبات رسیده است. انجام این تحقیق که افق تازه‌ای از کاربرد این صنعت را در پژوهش‌های تغذیه دام مورد بررسی قرار داده و می‌تواند سرآغازی برای تحقیقات بیشتر در این زمینه باشد. لذا هدف از این مطالعه بررسی اثر اثر سطوح مختلف پرتوتابی الکترون روی فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری الیاف نامحلول در شوینده اسیدی، توزیع اندازه ذرات و فراوانی نسبی باکتری‌های فیبرولیتیک در الیاف کاه گندم، کاه جو و باگاس نیشکر بود. مواد و روش‌ها: برای تعیین فرسنجه‌های تجزیه‌پذیری از تعداد 3 رأس گوسفند نژاد شال فیستولاگذاری شده با میانگین وزن حدود 59 کیلو‌گرم و با میانگین سنی تقریباً 12 ماه استفاده شد. گوسفندان در جایگاهی مسقف و نیمه باز، داخل قفس متابولیکی با جیره‌ای کمی بیش از سطح نگهداری، قرار داشتند. پرتوتابی الکترون روی مواد خوراکی در مرکز پرتوفرآیند یزد با دزهای 250 و 500 کیلوگری انجام شد. پرتوتابی با استفاده از شتاب‌دهنده الکترون مدل TT 200 با انرژی ثابت 10 مگا الکترون ولت و با خطای حداکثر 10 درصد انجام شد. برای بررسی اثرات پرتوتابی الکترون بر اندازه ذرات، توزیع اندازه ذرات با استفاده از الک‌های جداکننده ذرات تعیین شد. بدین منظور از سیستم پنسیلوانیا دارای 3 الک با اندازه قطر منافذ 19، 8 و 18/1 میلی‌متر استفاده شد. برای تعیین چسبیدن باکتری‌های شکمبه به ذرات خشبی از روش کیسه‌های نایلونی و دو روش مولکولی و ایزوتوپی استفاده شد. برای این منظور از 3 رأس گوسفند مجهز به فیستولای شکمبه‌ای استفاده شد. برای مشاهده وضعیت دیواره سلولی مواد خشبی، از میکروسکوپ الکترونی نگاره مدل LEO44Oi ساخت کشور انگلستان استفاده شد. برای این منظور از هر نمونه مواد خوراکی با سه دز مختلف (صفر، 250 و 500 کیلوگری) و با بزرگنمایی X 800 تصویربرداری شد. یافته‌ها: نتایج اثر پرتوتابی الکترون روی فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری الیاف نامحلول در شوینده اسیدی کاه گندم، کاه جو و باگاس نیشکر نشان داد که در بخش‌های سریع‌تجزیه، کندتجزیه، ثابت نرخ تجزیه و تجزیه‌پذیری مؤثر با سرعت‌های عبور مختلف، تفاوت معنی‌داری بین تیمارهای آزمایشی وجود دارد (05/0>P). پرتوتابی در کاه گندم و کاه جو در سطوح 250 و 500 کیلوگری نسبت به گروه شاهد، سبب افزایش معنی‌داری فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری شد. همچنین پرتوتابی در باگاس نیشکر در سطح 500 کیلوگری نسبت به سایر تیمارها، سبب افزایش معنی‌داری فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری در بخش‌های کندتجزیه و تجزیه‌پذیری مؤثر با سرعت‌های عبور مختلف شد. نتایج اثر پرتوتابی الکترون روی توزیع اندازه ذرات نشان داد که تفاوت معنی‌داری بین تیمارهای آزمایشی وجود نداشت. نتایج اثر پرتوتابی الکترون روی فراوانی نسبی باکتری‌های فیبرولیتیک مایع شکمبه نشان داد که تفاوت معنی‌داری در فراونی نسبی باکتری‌های رومینوکوکوس فلاوفسینس و فیبروباکتر سوکسینوژنز بین تیمارهای آزمایشی وجود دارد (05/0>P). با افزایش سطح پرتوتابی تا 500 کیلوگری، افزایش فراوانی نسبی باکتری‌های رومینوکوکوس فلاوفسینس و فیبروباکتر سوکسینوژنز در برخی تکرارهای آزمایش مشاهده شد که نسبت به گروه شاهد به‌طور معنی‌داری بالاتر بود. ت نتیجه‌گیری: نتیجه کلی تحقیق حاضر نشان داد که پرتوتابی در سطوح 500 کیلوگری، سبب افزایش معنی‌داری فراسنجه‌های تجزیه‌پذیری الیاف نامحلول در شوینده اسیدی، فراوانی نسبی باکتری‌های رومینوکوکوس فلاوفسینس و فیبروباکتر سوکسینوژنز و نیز تخریب ساختار دیواره سلولی الیاف خام در مواد خوراکی مورد آزمایش شد.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7096_afb59f720e9ced59545823ba85b8e923.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 Determining the nutritive value of complete feed silage based on triticale and wheat and its effect on the performance of mature Zel male sheep بررسی ارزش غذایی سیلاژ خوراک کامل بر پایه قصیل تریتیکاله و قصیل گندم و تأثیر آن بر عملکرد گوسفندان نر بالغ زل 19 34 7097 10.22069/ejrr.2024.22132.1936 FA مهدی نیکبختی دانش‌آموخته دکتری تغذیه دام، گروه علوم دامی، دانشگاه زابل، ایران Lمصطفی یوسف الهی دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل، ایران حسن فضائلی استاد پژوهشی، بخش تغذیه و فیزیولوژی دام و طیور، موسسه تحقیقات علوم دامی ایران، کرج، ایران یداله چاشنی دل دانشیار، گروه علوم دامی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ایران محمد رضا دهقانی دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل، ایران کمال شجاعیان دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل، ایران Journal Article 2024 01 28 Backgrant and objective: Total mixed ration silage (TMRS) is a new technology that has been considered by animal nutritionist in recent years. The TMRS is balance feed prepared from fodder components (mainly silage), concentrate and mineral-vitamin supplements that provides the nutritional requirements of livestocks due to the presence of these components, its use has been expanded in livestock breeding units, where the fermentation process improved the nutrients digastibility. This study, with the aim of preparing complete feed silage based on triticale and wheat plants and determining their nutritional value (optional feed consumption, digestibility and rumen parameters) in comparison to daily complete feed with the same food ingredients (daily mixing the desired fodder silage with dry ration) was done. Mateials and methods: Four experimental diets were prepared including: 1) diet containing wheat silage, 2) complete feed silage based on wheat, 3) diet containing triticale silage, 4) complete feed silage based on triticale. The digestibility and voluntary consumption of the experimental rations were determined by the in vivo method on adult male sheep of Zel breed. The amount of feed consumed, the remaining feed, total feces and daily urine for each sheep were collected separately. Stool samples were dried in an oven at a temperature of 60 degrees Celsius and then the percentage of dry matter was calculated. In the dried samples of feces and feed, the amount of ash and insoluble fibers in neutral detergent was measured Results: The amount of dry matter in terticale silage was the highest (47.30%) and the diets containing silage, wheat silage and complete wheat silage were the lowest (46.50%), but there was no significant difference between the treatments (p>0.05). The average digestibility of dry matter and insoluble fibers in neutral detergent fiber in the silage treatment of terticale complete feed was the highest compared to other treatments (p < 0.05). The treatment 2 had the highest, but the treatment 1 had the lowest digestible nutrients intake (p<0.05), whereas no significantly differences were obtained among the other treatments. Metabolizable energy in whole wheat silage treatment had the highest (11.42 megacalories per kilogram of dry matter) compared to other three treatments (p < 0.05). The production of rumen microbial protein was highest when feeding on whole grain wheat silage and the lowest when feeding on ration containing triticale silage (p < 0.05). Conclution: In general, ensiling the food ration in the form of complete feed based on wheat fodder improved its nutritional value, but no such improvement was achieved in the case of triticale fodder. سابقه و هدف: طی سالهای اخیر، تهیه جیره غذایی به‌صورت خوراک کامل سیلوشده مورد توجه پژوهشگران تغذیه دام قرار گرفته است. جیره‌های سیلوشده حاوی اجزای علوفه‌ای، کنسانتره و مکمل‌های مغذی بوده که ضمن تأمین احتیاجات غذایی دام‌، باعث بهبود فرآیند تخمیر و گوارش‌پذیری می‌شوند. این مطالعه، با هدف تهیه سیلاژ خوراک کامل بر پایه قصیل گیاهان تریتیکاله و گندم و تعیین ارزش غذایی آن‌ها (مصرف اختیاری خوراک، گوارش‌پذیری و فراسنجه‌های شکمبه) در مقایسه با خوراک کامل روزانه با همان مواد خوراکی (مخلوط‌کردن روزانه سیلاژ علوفه مورد نظر با مواد خشک جیره) انجام شد. مواد و روش‌ها: قصیل تریتیکاله و گندم (در مرحله خمیری‌شدن دانه) با چاپر برداشت و چهار جیره‌ آزمایشی شامل: 1) جیره حاوی سیلاژ قصیل گندم، 2) سیلاژ خوراک کامل بر پایه قصیل گندم، 3) جیره حاوی سیلاژ قصیل تریتیکاله، 4) سیلاژ خوراک کامل بر پایه قصیل تریتیکاله تهیه گردید. آزمایش گوارش‌پذیری بر روی 8 رأس گوسفند نر زل با سن 18 ماه و میانگین وزن 31 کیلوگرم پس از دو هفته دوره عادت‌پذیری طی4 دوره 20 روزه، به روش جمع‌آوری کل مدفوع انجام شد. میزان خوراک مصرفی، باقی‌مانده خوراک، کل مدفوع و ادرار روزانه برای هر گوسفند، به‌طور جداگانه جمع‌آوری شد. نمونه‌های مدفوع در آون خشک و پس از آن درصد ماده خشک محاسبه گردید. از خوراک مصرفی روزانه نیز نمونه‌برداری و ماده خشک آن‌ها محاسبه شد. در نمونه‌های خشک‌شده مدفوع و خوراک میزان خاکستر و الیاف نامحلول در شوینده خنثی اندازه‌گیری شد. انرژی قابل متابولیسم و میزان تولید پروتئین میکروبی در شکمبه با استفاده از اطلاعات گوارش‌پذیری ماده آلی و مشتقات پورینی ادرار تعیین شد. یافته‌ها: مقدار ماده خشک در سیلاژ قصیل ترتیکاله بیشترین (30/47 درصد) و جیره های حاوی قصیل سیلاژ قصیل گندم و سیلاژ خوراک کامل قصیل گندم کمترین (50/46 درصد) بود، اما بین تیمارها اختلاف معنی دار نبود (05/0 p >). میانگین گوارش‌پذیری ماده خشک، و الیاف نامحلول در شوینده خنثی در تیمار سیلاژ خوراک کامل قصیل ترتیکاله بیشترین مقدار نسبت به تیمارهای دیگر داشت (05/0 p <). انرژی قابل متابولیسم در تیمار سیلاژ خوراک کامل گندم بیشترین مقدار (42/11 مگاکالری در کیلوگرم ماده خشک) نسبت به سه تیمار دیگر داشت (05/0 p <). تولید پروتئین میکروبی با تغذیه سیلاژ خوراک کامل با قصیل گندم بالاترین مقدار و با تغذیه جیره حاوی سیلاژ قصیل تریتیکاله کم‌ترین مقدار بود (05/0p <). نتیجه‌گیری: به‌طور کلی مقایسه بین جیره‌های مورد آزمایش نشان داد که سیلاژ خوراک کامل بر پایه قصیل گندم، دارای ارزش غذایی بالاتری نسبت به جیره حاوی قصیل گندم بود. اما در مورد قصیل تریتیکاله چنین نتیجه‌ای حاصل نشد.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7097_c6d0050c4fc5179036681a6d78f693aa.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 Determination the nutritional value of date kernel processed with chemical and biological methods under laboratory and field condition تعیین ارزش تغذیه‌ای هسته خرمای عمل‌آوری شده با روش‌های شیمیایی و بیولوژیکی در شرایط آزمایشگاهی و مزرعه‌ای 35 58 7098 10.22069/ejrr.2024.22135.1935 FA محسن شیر محمدی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه گنبد کاووس، گنبد کاوورس، ایران فرزاد قنبری دانشیار ، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه گنبد کاووس، گنبد کاوورس، ایران، 0000-0002-6599-761X جواد بیات استادیار، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه گنبد کاووس، گنبد کاوورس، ایران فریبا فریور استادیار ، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه گنبد کاووس، گنبد کاوورس، ایران Journal Article 2024 01 28 Backgrounds and objectives: Using agricultural by-products is a good strategy to compensate for the lack of common feed ingredients. Date is one of the most important products of dry regions and Middle East countries, which play an important role in the lives of people in these regions. Date kernel is a by-product that remain during date processing. Due to the high lignocellulosic part in date kernel, its proper processing will probably improve the efficiency of its use in livestock feed. The purpose of this study was to investigate the effect of chemical and biological processing methods on the nutritional value of date kernels. Material and Methods: This research was conducted in two steps of in vitro and in vivo. First, date kernel powder using sodium hydroxide (NaOH, 50 gr/kg of DM) and hydrogen peroxide (H2O2, 57 ml/kg of DM) as chemical methods, and Aspergillus niger (5 x 105 spores/ml) and Bacillus subtilis (5×105 dilution/ml) were processed as biological methods. In the in vitro phase, the chemical composition, gas production parameters and digestibility of the samples were measured using the standard methods. Based on the results of this stage, a fattening trial was performed. This experiment was done for 84 days using 18 male Dallagh lambs (24.88±3.03 kg). The lambs were divided into 3 groups, and each group received one of the treatments. The treatments included: 1- basal diet, without date kernels, 2- diet containing date kernels treated with NaOH, and diet containing date kernels treated with H2O2. During the fattening period, the amount of feed intake was calculated daily. Lambs were weighed every two weeks. The feed conversion ratio was obtained by dividing the average dry matter intake by the average weight gain of the animals. At the end of the experiment, 4 hours after morning feeding, rumen fluid was collected to measure pH and ammonia nitrogen. The data obtained from this experiment were analyzed according to completely randomized design. Results: Processing was effective on the chemical composition of date kernel (P < 0.05). NaOH and H2O2 treatments increased the amount of ash in the samples. All treatments increased the amount of crude protein and ether extract, which was the highest amount in the samples treated with Bacillus subtilis and NaOH. The amount of neutral detergent fiber and acid detergent fiber decreased due to treating with H2O2 and Aspergillus niger. All treatments increased total digestible nutrients, net energy for lactation and net energy for gain. Gas production rate and estimated parameters including metabolizable energy, organic matter digestibility and short-chain fatty acids were increased by H2O2 treatment (P<0.05). The in vitro digestibility of dry matter and organic matter, partitioning factor and microbial biomass produced after 24 hours of incubation in samples treated with NaOH and H2O2 was higher than other treatments (P< 0.05). In the perfirmance trial, the use of date kernel treated with chemical treatments had no effect on feed intake, weight gain and feed conversion ratio of fattening lambs. The pH value and ammonia nitrogen concentration were the same between the different treatments. Conclusion: The results of this study showed that the use of date kernel powder in the diet had no adverse effect on the performance parameters of lambs. Therefore, due to the cost-effectiveness of this by product, it is suggested to use it up to 15% in the ration of fattening lambs سابقه و هدف: استفاده از محصولات فرعی کشاورزی یک راه‌برد منطقی برای جبران کمبود اقلام خوراکی متداول می‌باشد. خرما از مهم‌ترین محصولات مناطق خشک و کشورهای خاورمیانه می‌باشد که نقش مهمی در زندگی مردم این مناطق دارد. هسته خرما از جمله محصولات فرعی است که در زمان فرآوری خرما باقی می‌ماند. با توجه به بالا بودن بخش لیگنوسلولزی در هسته خرما، عمل-آوری مناسب آن احنمالاً باعث بهبود بازده استفاده از آن در جیره دام‌های اهلی خواهد شد. هدف از انجام این مطالعه بررسی تاثیر روش‌های عمل‌آوری شیمیایی و بیولوژیکی بر ارزش تغذیه‌ای هسته خرما بود. مواد و روش‌ها: این پژوهش در دو مرحله برون‌تنی و درون‌تنی انجام شد. ابتدا پودر هسته خرما با استفاده از هیدروکسید سدیم (50 گرم در کیلوگرم ماده خشک) و پراکسید هیدروژن (57 میلی‌لیتر در کیلوگرم ماده خشک) به‌عنوان روش‌های شیمیایی و قارچ آسپرژیلوس نایجر (105× 5 اسپور بر میلی‌لیتر) و باکتری باسیلوس سابتلیس (105× 5 رقت بر میلی‌لیتر) به‌عنوان روش‌های بیولوژیکی عمل‌آوری شد. در مرحله برون‌تنی، ترکیب شیمیایی، فراسنجه‌های تولید گاز و قابلیت هضم نمونه‌ها با استفاده از روش‌های استاندارد اندازه ‌گیری شدند. بر اساس نتایج حاصل از این مرحله، یک آزمایش پرواری انجام شد. این آزمایش به‌مدت 84 روز با استفاده از 18 راس بره نر دالاق (03/3±88/24 کیلوگرم) انجام شد. بره‌ها به 3 گروه 6 راسی تقسیم شدند و هر گروه یکی از جیره‌ها را دریافت کرد. جیره‌ها شامل: 1- جیره پایه، بدون هسته خرما، 2- جیره حاوی هسته خرمای عمل‌آوری شده با هیدروکسید سدیم، و 3- جیره حاوی هسته خرمای عمل‌آوری شده با پراکسیدهیدروژن بودند. در طول دوره پرواری، مقدار خوراک مصرفی به صورت روزانه محاسبه شد. وزن‌کشی بره‌ها هر دو هفته یکبار انجام شد. ضریب تبدیل خوراک از تقسیم میانگین ماده خشک مصرفی به میانگین افزایش وزن دام‌ها به‌دست آمد. در انتهای آزمایش، 4 ساعت پس از خوراک‌دهی صبح، نمونه‌گیری از مایع شکمبه به‌منظور اندازه‌گیری pH و نیتروژن آمونیاکی انجام شد. داده‌های حاصل از این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی تجزیه شدند. یافته‌ها: عمل‌آوری بر ترکیب شیمیایی هسته خرما موثر بود (05/0< P). تیمارهای هیدروکسید سدیم و پراکسید هیدروژن مقدار خاکستر نمونه‌ها را افزایش دادند. تمام تیمارها باعث افزایش مقدار پروتئین خام و عصاره اتری شدند که بیشترین مقدار در نمونه‌های عمل‌آوری شده با باکتری باسیلوس سابتلیس و هیدروکسید سدیم مشاهده شد. مقدار الیاف نامحلول در شوینده خنثی و الیاف نامحلول در شوینده اسیدی در اثر عمل‌آوری با پراکسیدهیدروژن و آسپرژیلوس نایجر کاهش یافت. همه تیمارها باعث افزایش کل مواد مغذی قابل هضم، انرژی خالص برای شیردهی و انرژی خالص برای رشد شدند. نرخ تولید گاز و فراسنجه‌های تخمینی شامل انرژی قابل متابولیسم، قابلیت هضم ماده آلی و اسیدهای چرب کوتاه‌زنجیر توسط تیمار پراکسیدهیدروژن افزایش یافتند (05/0< P). قابلیت هضم برون‌تنی ماده خشک و ماده آلی، عامل تفکیک و توده میکروبی تولید شده بعد از 24 ساعت انکوباسیون در نمونه‌های عمل‌آوری شده با هیدروکسید سدیم و پراکسید هیدروژن بیشتر از سایر تیمارها بود (05/0< P). در آزمایش عملکردی، استفاده از هسته خرمای عمل‌آوری شده با تیمارهای شیمیایی تاثیری بر مصرف خوراک، افزایش وزن و ضریب تبدیل خوراک بره‌های پرواری نداشت. مقدار pH و غلظت نیتروژن آمونیاکی در شرایط برون‌تنی و درون‌تنی بین تیمارهای مختلف یکسان بود. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که استفاده پودر هسته خرما درجیره، تاثیر نامطلوبی بر فراسنجه‌های عملکردی بره‌ها نداشت. لذا با توجه به مقرون به‌صرفه بودن این محصول جانبی، استفاده از آن تا سطح 15 درصد در جیره بره‌های پرواری پیشنهاد می‌شود.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7098_d4b117fc8f4b4309e0e57929a25b819a.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 Investigating the effect of different sources of zinc on reproductive performance and some blood parameters in mature Murciana ,bucks بررسی اثر منابع مختلف روی بر عملکرد تولید مثلی و برخی از فراسنجه‌های خونی در بزهای نر بالغ مورسیا 59 78 7099 10.22069/ejrr.2024.22206.1941 FA حمیدرضا تقیان گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران کیان صادقی گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران Journal Article 2024 02 17 Abstract Background and objectives: Goat as a multipurpose animal is crucial for the economy and food supply for urban and rural communities. Zinc is one of the most restricted trace minerals, which should be included in the diet of ruminants on daily. Research has shown that the use of organic or zinc nanoparticle supplements compared to inorganic supplements causes the stability of the sperm membrane and reduces oxidative damage, as well as improves the preservation of the integrity of the sperm membrane. Studies conducted in humans, mice, dogs, cows and goats showed that zinc chelates are more effective in maintenance, stability, motility and attachment of head to tail of spermatozoa. Also, since different sources of zinc have different bioavailability and there are few studies about the effects of different sources of zinc on the reproductive attributes in bucks, the present experiment is to investigate the effect of different sources of zinc on reproductive performance and some blood parameters in Murciana bucks. Materials and methods: Forty mature Murciana bucks (with an average age of approximately 1.5 years and an average body weight of 43±1.54 kg) were applied for a 60-day experiment in a completely randomized design model. The animals were randomly assigned into 4 experimental treatments with 10 replications, which included: control (containing 19.95 mg kg-1 Zn without supplementation), 32 mg kg-1 ZnSO4, 32 mg kg-1 ZnMet, and 32 mg kg-1 nano-Zn. Blood samples were collected by jugular vein puncture containing an anti-coagulant agent before morning meal on days 30 and 60 days of the experiment. Chemical analysis of feed samples was adjusted through international instructions for dry matter, ash, crude protein, ether extract, and neutral detergent fiber. Ejaculate volume was evaluated in a graduated glass tube that was adjusted to the artificial vagina. Moreover, the concentration of sperm to each ejaculation was carry out by a hemocytometer chamber through an optical microscope. The Eosin-Nigrosin stain was utilized to calculate the proportions of live, dead and abnormalities including head, mid-piece and tail. The CASA computer software was used to evaluate sperm motility characteristics according to reference guidelines. The ELISA method measured plasma testosterone concentration using a commercial kit. Plasma samples were digested with hydrochloric acid and then the concentrations of Fe, Zn and Cu were determined by a flame atomic absorption spectrometry. Semen quality and quantity traits were analyzed by completely randomized design (CRD) using the Proc GLM. Blood testosterone concentrations were analyzed as repeated measures in a completely randomized design using the Proc MIXED. Results: In this research, Zn supplementation caused an increase in ejaculate volume, sperm concentration, viability, sperm membrane integrity, sperm morphology and some sperm velocity characteristics (P ≤ 0.05). Also, no significant difference was observed between the quantitative, qualitative, motility and morphological characteristics of sperm among the source of Zn supplements (ZnSO4, Zn-Met, nano-Zn) (P > 0.05). The Zn plasma concentration and testosterone were improved in the treatments fed Zn supplements compared to the control group (P ≤ 0.05), but no significant difference was observed between the plasma concentrations of Cu and Fe (P > 0.05). Conclusion: Feeding various types of Zn supplements (organic, inorganic and nanoparticles) improved the reproductive performance of Murciana bucks, which seems to be probably due to the lack of sufficient amounts of Zn in the diets. Considering the amount of zinc in the basal diet and the conditions of this experiment, it is suggested to use zinc sulfate in rations to improve reproductive performance and feed cost management. چکیده: سابقه و هدف: بز به‌عنوان حیوانی چند منظوره برای اقتصاد و تأمین مواد غذایی برای جوامع شهری و روستایی حائز اهمیت است. روی یکی از محدود کننده‌ترین مواد معدنی کم‌مصرف بوده که بایستی به‌صورت روزانه در جیره غذایی نشخوارکنندگان گنجانده شود. تحقیقات نشان‌داده‌اند که استفاده از مکمل‌های آلی و یا نانو ذرات روی در مقایسه با مکمل‌های معدنی سبب پایداری غشای اسپرم و کاهش آسیب‌های اکسیداتیو همچنین سبب بهبود حفظ یکپارچگی غشای اسپرم می‌شوند. پژوهش‌های انجام شده در انسان، موش، سگ، گاو و بز نشان دادند که کیلات روی بر حفظ، پایداری، جنبایی و اتصال سر به دم اسپرماتوزوآ مؤثر است. همچنین از آنجا که منابع مختلف روی زیست فراهمی متفاوتی دارند و مطالعات اندکی پیرامون اثرات منابع مختلف روی بر خصوصیات تولید مثلی بز نر وجود دارد، آزمایش حاضر به منظور بررسی اثر منابع مختلف روی بر عملکرد تولید مثلی و برخی از فراسنجه‌های خون در بزهای نر بالغ مورسیا طراحی شد. مواد و روش‌ها: از 40 رأس بز نر بالغ مورسیا (با میانگین سنی تقریباً 5/1 سال و میانگین وزن زنده 54/1±43 کیلوگرم) به‌مدت 60 روز در قالب طرح کاملاً تصادفی استفاده شد. دام‌ها به‌طور تصادفی در 4 تیمار آزمایشی و 10 تکرار گروه‌بندی شدند که شامل: شاهد (دارای 95/19 میلی‌گرم در کیلوگرم روی بدون مکمل)، 32 میلی‌گرم در کیلوگرم سولفات روی، 32 میلی‌گرم در کیلوگرم روی-متیونین، 32 میلی‌گرم در کیلوگرم نانوذرات روی بودند. نمونه‌برداری خون در روزهای 30 و 60 آزمایش پس از مصرف خوراک با استفاده از لوله‌های تحت خلاء حاوی ماده ضد انعقاد خون انجام شد. آنالیز شیمیایی نمونه‌های مربوط به خوراک از طریق دستورالعمل‌های بین‌المللی برای ماده ‌خشک، خاکستر خام، پروتئین‌ خام، چربی‌ خام و فیبر محلول در شوینده خنثی انجام شد. حجم انزال با استفاده از لوله‌های مدرج اندازه‌گیری گردید. همچنین غلظت اسپرم مربوط به هر انزال با استفاده از لام هموسایتومتر و با کمک میکروسکوپ نوری تعیین شد. از رنگ‌آمیزی ائوزین-نیگروزین به‌منظور تعیین درصد اسپرم‌های زنده، مرده و ریخت‌شناسی اسپرم شامل ناهنجاری سر، تنه و دم استفاده شد. سیستم واکاوی کامپیوتری به‌منظور ارزیابی خصوصیات حرکتی اسپرم مطابق با دستورالعمل‌های مرجع مورد استفاده قرار گرفت. غلظت پلاسمایی تستوسترون با استفاده از کیت‌های تجاری و از طریق دستگاه الایزا تعیین شدند. نمونه‌های پلاسما با اسید کلریدریک هضم شدند و سپس از طریق دستگاه جذب اتمی مقادیر مربوط به عناصر آهن، روی و مس اندازه‌گیری شدند. خصوصیات کمی و کیفی منی از طریق مدل آماری طرح کاملاً تصادفی و به روش آنالیز واریانس و رویه GLM آنالیز شد. همچنین غلظت عناصر معدنی و تستوسترون پلاسما به‌صورت اندازه‌های تکرار شده در قالب طرح کاملاً تصادفی و با استفاده از رویه ترکیب شده واکاوی شد. یافته‌ها: در این پژوهش تغذیه مکمل روی سبب افزایش حجم انزال، غلظت اسپرم، زنده‌مانی، یکپارچگی غشای اسپرم و بهبود ریخت‌شناسی و برخی از خصوصیات حرکتی اسپرم شد (05/0 P ≤). همچنین تفاوت معنی‌داری میان خصوصیات کمی، کیفی، حرکتی و ریخت‌شناسی اسپرم میان انواع مکمل‌های تغذیه شده (سولفات روی، روی-متیونین، نانوذرات روی) مشاهده نشد (05/0 P >). غلظت پلاسمایی روی و تستوسترون در تیمارهای تغذیه شده با انواع مکمل روی نسبت به تیمار شاهد بهبود یافت (05/0 P ≤) اما میان غلظت پلاسمایی مس و آهن تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 P >). نتیجه‌گیری: تغذیه انواع مکمل روی (آلی، غیرآلی و نانو ذرات) سبب بهبود عملکرد تولید مثلی بزهای نر مورسیا شد که به نظر می‌رسد احتمالاً این بهبود خصوصیات کمی و کیفی اسپرم به دلیل کمبود مقادیر کافی روی در جیره‌های غذایی است. با توجه به میزان روی در جیره پایه و شرایط آزمایش حاضر پیشنهاد می‌گردد به منظور بهبود عملکرد تولید مثلی و مدیریت هزینه‌ خوراک از سولفات روی در جیره‌های غذایی استفاده شود.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7099_ddc261918de5f91109240e63c48418f4.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 Group feeding vs. individual feeding of lambs on growth performance, nutrient digestibility, eating behavior and blood parameters تغذیه گروهی در مقابل انفرادی بره‌های پرواری بر عملکرد رشد، قابلیت هضم مواد مغذی، رفتار مصرف خوراک و فراسنجه‌های خونی 79 92 7100 10.22069/ejrr.2024.22215.1943 FA تقی قورچی استاد، گروه تغذیه دام‌و‌طیور، دانشکده علوم دامی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران مهدی پیاده کوهسار دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه تغذیه دام و طیور، دانشکده علوم دامی، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی گرگان-گرگان.ایران مصطفی حسین آبادی استادیار گروه تغذیه دام و طیور، دانشکده علوم دامی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان عبدالحکیم توغدری استادیار ، گروه تغذیه دام‌و‌طیور، دانشکده علوم دامی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران Journal Article 2024 02 19 Introduction: Groups feeding vs. individual feeding of animals has been a controvesial subject among nutritionists for many years. Some believe the psychological effect on animals, being housed individually or in groups influence the results of experiment, some have found that effect to be depended on the ration fed. Individual feeding of animals is important in nutritional and biological research. In addition, individual data have statistical advantages in the number of degree of freedom with an equal number of animals and in identifying individual variation. Materials and methods: 16 Dalagh lambs with an average age of 3 months and weight of 1 22±2 with 2 treatments and 8 replications were used in a completely randomized design. The treatments include: 1- individual nutrition and 2- group nutrition. The duration of the trial period was 90 days, which included 14 days of habituation. The lambs of treatment one were kept individually in individual stalls and the lambs of treatment two were kept in groups. During the entire experiment, the animals had free access to clean drinking water and the daily feed was completely mixed in two meals (at 8:00 AM and 4:00 PM). The feed conversion factor was calculated by dividing the average daily dry matter intake of each lamb by the average daily weight gain of the same animal. The samples collected from each lamb were mixed and one sample was used for the chemical analysis of feces. Dry matter digestibility was calculated using acid-insoluble ash as an internal marker. Also, blood sampling was done on the last day of the test period and before the morning meal with 12 hours of food restriction, at the rate of 10 cc from the jugular vein and without the use of anticoagulant. To measure the feed consumption activity on the last day, the lambs were observed for 24 hours and the behavior of eating, ruminating, chewing and resting was observed and recorded. Results and discussion: Experimental treatments had no significant effect on daily feed consumption, daily weight gain and feed conversion ratio. Also, group and individual feeding could not have a significant effect on the amount of digestibility of dry matter and organic matter, but its amount increased insignificantly in the treatment with individual feeding compared to the treatment with group feeding. The behavior of chewing, resting and ruminating was not affected by the group and individual feeding methods, but the eating behavior was affected by the treatments and its amount increased significantly in group feeding. The reason for this increase can be attributed to the competitiveness of eating and the effort to have better and constant access to food in group feeding than in individual feeding where eating food is not competitive. The experimental treatments had a significant effect on the amount of glucose (P=0.0169), but the amount of cholesterol, triglyceride and urea nitrogen was not affected by group and individual feeding of lambs. The amount of cholesterol in individually fed lambs was insignificantly higher than group fed lambs. Probably, individual animals are involved in metabolic stress compared to group animals, and during the period of stress to meet the high metabolic demand of body tissues, changes in the level of serum lipids, especially cholesterol, are made, and the level of serum cholesterol also changes. Increase. In general, the results showed that group feeding had no significant effect on the performance of lambs compared to individual feeding. Conclusion: In general, the results showed that group feeding had no significant effect on the performance of lambs compared to individual feeding. سابقه و هدف: پرواربندی بره، یکی از زیرمجموعه‌های حرفه دامپروری محسوب می‌شود. از روش‌های مختلف نگهداری دام‌ها می‌توان به نگهداری انفرادی و نگهداری به‌صورت گروهی اشاره کرد. تغذیه گروهی در مقابل تغذیه انفرادی حیوانات سال‌هاست موضوعی بحث برانگیز در میان متخصصان تغذیه بوده است. برخی محققین برآنند که تأثیر روانی بر حیوانات، نگهداری به‌صورت انفرادی یا گروهی بر نتایج آزمایش تأثیر می‌گذارد. تغذیه انفرادی حیوانات در تحقیقات تغذیه‌ای و بیولوژیکی مهم است. علاوه بر این، داده‌های فردی دارای مزایای آماری در تعداد درجه آزادی با تعداد مساوی از حیوانات و در شناسایی تنوع فردی است مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر به ارزیابی اثرات روش‌های‌تغذیه انفرادی و گروهی بر عملکرد رشد، قابلیت هضم مواد مغذی، رفتار غذایی و فراسنجه‌های خونی بره‌های پروار می‌پردازد. تعداد 16 رأس بره دالاق با میانگین سنی 3 ماه و وزن 2±22 کیلوگرم به‌صورت تصادفی در 2 تیمار و 8 تکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی تقسیم شدند. تیمارهای آزمایشی شامل: 1) تغذیه انفرادی و 2) تغذیه گروهی بود. دوره آزمایشی 90 روز شامل 14 روز سازگاری به‌طول انجامید. برههای تیمار اول در جایگاههای انفرادی و برههای تیمار دوم بهصورت گروهی نگهداری شدند. جیره‌های مورد استفاده در این آزمایش بر اساس جداول انجمن ملی تحقیقات گوسفند (2007) تهیه و تنظیم شده و در حد اشتها در دو نوبت صبح ساعت 8:00 و ساعت 16:00 در اختیار بره‌ها قرار گرفت. همه بره‌ها در شرایط مدیریتی و تغذیه‌ای یکسان قرار گرفته و تفاوتی در اجزای جیره دو تیمار وجود نداشت. میزان افزایش وزن روزانه و خوراک مصرفی بره‌ها اندازه‌گیری و ضریب تبدیل خوراک محاسبه شد. اندازه‌گیری قابلیت هضم ظاهری ماده خشک و ماده آلی، با استفاده از خاکستر نامحلول در اسید به عنوان مارکر داخلی انجام شد. نمونه-گیری جهت اندازه‌گیری فراسنجه‌های خونی در آخر دوره انجام شد. جهت بررسی رفتار مصرف خوراک، در روز آخر دوره به‌مدت 24 ساعت بره‌ها به‌صورت چشمی تحت نظر قرار گرفته شدند و رفتار مصرف خوراک ثبت شد. بره‌ها در طول دوره دسترسی آزاد به آب داشتند. یافته‌ها: تیمارهای آزمایشی تأثیر معنی‌داری بر مصرف خوراک روزانه، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک نداشت. به‌طور مشابه، تغذیه گروهی و انفرادی اثر معنی‌داری بر قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی نشان نداد، اما این مقادیر در گروه تغذیه انفرادی نسبت به تیمار تغذیه گروهی به‌صورت عددی افزایش یافت. زمان جویدن، استراحت و نشخوار کردن تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت، اما زمان خوردن تحت تأثیر تیمارها قرار گرفت که مقادیر قابل توجهی را در تغذیه گروهی نشان داد. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این تحقیق تغذیه گروهی در مقایسه با تغذیه انفرادی تأثیر معنی‌داری بر عملکرد رشد بره‌ها نداشت.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7100_fe5137387f097acf4ebd613bfd3f631f.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 Effects of supplementation of lysophospholipid in milk on growth performance and antioxidant defense capacity of suckling Holestein calves اثرات افزودن مکمل لیزوفسفولیپید در شیر بر عملکرد رشد و ظرفیت دفاع آنتی‌اکسیدانی گوساله‌های شیرخوار هلشتاین 93 108 7101 10.22069/ejrr.2024.22229.1944 FA میلاد زینعلی دانشجوی کارشناسی‌ارشد، گروه مهندسی علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران منوچهر سوری دانشیار ، گروه مهندسی علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران، Journal Article 2024 02 23 ABSTRACT Background & Objective: Lysophospholipids are an essential component of the cells as well as their major role in meeting the energy needs of the epithelial cells of the intestine. The dairy calves do not achieve maximum benefit from fat due to the lack of bile salts, so adding fat emulsions to the diet is very necessary to fill those Nutritional needs. Lysophospholipid is an antiinflammatory emulsifier as sociated with improved apparent digestibility of total dietary fat and improved feed efficiency in dairy cattle. However, it is unknown if Lysophospholipid improves performance in calves. Moreover, since many conven tional milk replacers use vegetable-sourced fat (e.g., palm oil), nutrient absorption and fecal score may be affected in neonatal calves. The present study was conducted with the aim of investigating the effects of using lysophospholipid supplement in milk on growth performance, antioxidant defense capacity and fecal score of dairy calves Materials and methods: In the present experiment, 30 Holstein calves were randomly divided into 3 experimental groups 3 days after birth and were examined for 75 days. After birth, the calves were fed with colostrum for 3 consecutive days and then until the end of the lactation period, they were fed the same amount of milk twice a day (4 liters until 7d, 6 liters until 14d, 8 liters until 50d, 6 liters up to 60d, 4 liters up to 70d and 3 liters up to 75d). Experimental treatments include the first group (control, starter diet and milk without lysophospholipid), the second group (starter diet and milk containing 2 grams of lysophospholipid per day) and the third group (starter diet and milk containing 4 grams of lysophospholipid per day) for 75 days. were used Feed intake was measured daily and changes in live weight were measured every two weeks. The feces of the calves were evaluated and scored on the 1st, 30th, and 60th days of the experiment. Blood samples were taken on days 1 and 75 experiment from the vedaj vein. 9 ml of fresh blood was sent to the laboratory in venoject tubes near ice. In the laboratory, the blood samples were centrifuged for 15 minutes at a speed of 2500 rpm and their plasma and serum were separated. Plasma and serum samples were kept at -20°C until the desired parameters were measured. After the end of experiment, blood metabolites were measured by an autoanalyzer. Results: The results showed that the use of 4 grams of lysophospholipid increased the live weight without affecting the amount of feed intake (P<0.05). Supplementation of 4 g of lysophospholipid increased the activity of superoxide dismutase and glutathione peroxidase in plasma compared to the control treatment. The fecal score of calves fed with milk containing 2 g of lysophospholipid supplement at the age of 30 days and calves fed with milk containing 4 g of lysophospholipid supplement at the age of 60 days was significantly higher than other experimental groups. Conclusion: In general, the obtained results showed that the use of lysophospholipid supplement in milk can improve growth performance, fecal health, and antioxidant defense capacity in dairy calves. چکیده سابقه و هدف: لیزوفسفولیپیدها جزء ضروری سلول‌ها می‌باشند و در تامین انرژی مورد نیاز سلول‌های اپیتلیال روده دارای نقش اصلی هستند. گوساله‌های شیرخوار به دلیل ترشح پایین نمک‌های صفراوی، حداکثر استفاده را از چربی جیره نمی‌کنند، بنابراین افزودن امولسیون کننده‌های چربی در تغذیه گوساله‌ها برای بهبود کارایی خوراک ضروری بنظر می‌رسد. لیزوفسفولیپید یک امولسیفایر ضد التهابی است که با بهبود هضم ظاهری چربی کل جیره و بهبود کارایی خوراک در گاوهای شیری مرتبط است. با این حال، مشخص نیست که آیا لیزوفسفولیپید عملکرد را در گوساله‌های شیرخوار بهبود می‌بخشد . علاوه بر این، از آنجایی که بسیاری از جایگزین‌های شیر معمولی از چربی‌های گیاهی (مانند روغن پالم) استفاده می‌کنند، جذب مواد مغذی و امتیاز مدفوع ممکن است در گوساله‌های شیرخوار تحت ‌تاثیر قرار گیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات استفاده از مکمل لیزوفسفولیپید در شیر بر عملکرد رشد، ظرفیت دفاع آنتی‌اکسیدانی و امتیاز مدفوع گوساله‌های شیرخوار انجام شد. مواد و روش‌ها: در آزمایش حاضر 30 راس گوساله هلشتاین، از 3 روز بعد از تولد بطور تصادفی در 3 گروه آزمایشی تقسیم شدند و در یک دوره 75 روزه مورد بررسی قرار گرفتند.گوساله‌ها بعد از تولد طی 3 روز متوالی با آغوز تغذیه شده و بعد از آن تا پایان دوره شیرخواری روزانه در دو نوبت به مقدار یکسان با شیر تغذیه شدند (4 لیتر تا 7 روزگی، 6 لیتر تا 14 روزگی، 8 لیتر تا 50 روزگی، 6 لیتر تا 60 روزگی، 4 لیتر تا 70 روزگی و 3 لیتر تا 75 روزگی). تیمارهای آزمایشی شامل گروه اول (شاهد، جیره آغازین و شیر بدون لیزوفسفولیپید)، گروه دوم (جیره آغازین و شیرحاوی 2 گرم لیزوفسفولیپید در روز) و گروه سوم (جیره آغازین و شیرحاوی 4 گرم لیزوفسفولیپید در روز) به مدت 75 روز مورد استفاده قرار گرفتند. خوراک مصرفی به طور روزانه و تغییرات وزن زنده هر دو هفته یکبار اندازه‌گیری شد. مدفوع گوساله‌ها در روزهای 1، 30 و60 آزمایش ارزیابی و امتیازدهی شد. خونگیری در ابتدا و انتهای آزمایش از طریق رگ وداج صورت گرفت. 9 میلی لیتر از خون تازه در لوله‌های ونوجکت در مجاورت یخ به آزمایشگاه فرستاده شد. در آزمایشگاه نمونه-های خون به مدت 15 دقیقه با سرعت 2500 دور در دقیقه سانتریفیوژ شدند و پلاسما و سرم آنها جدا گردید. نمونه‌های پلاسما و سرم تا زمان اندازه‌گیری پارامترهای مورد نظر در دمای 20- درجه سانتی گراد نگهداری شدند. بعد از پایان دوره آزمایش متابولیت‌های خونی توسط دستگاه اتوآنالایزر اندازه گیری شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که مصرف روزانه 4 گرم لیزوفسفولیپید بدون تأثیر بر میزان مصرف خوراک، سبب افزایش وزن زنده شد (05/0>P). مکمل 4 گرم لیزوفسفولیپید فعالیت آنزیم‌های سوپراکسیددیسموتاز و گلوتاتیون‌پراکسیداز را در پلاسمای خون نسبت به تیمار شاهد افزایش داد. امتیاز مدفوع گوساله‌های تغذیه شده با شیر حاوی ۲ گرم مکمل لیزوفسفولیپید در سن ۳۰ روزگی و گوساله‌های تغذیه شده با شیر حاوی 4 گرم مکمل لیزوفسفولیپید در سن ۶۰ روزگی به طور معنی‌داری بالاتر از سایر گروه‌های آزمایشی بود. نتیجه‌گیری: بطورکلی نتایج بدست آمده نشان داد که استفاده از مکمل لیزوفسفولیپید در شیر روزانه می‌تواند عملکرد رشد در گوساله‌های شیرخوار، سلامت مدفوع و ظرفیت دفاع آنتی‌اکسیدانی را بهبود بخشد.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7101_14db622e532f4ab764c045d81e55bbbc.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 The effect of different levels of licorice root powder in the starter diet on performance, skeletal growth indicators and blood cells of Holstein suckling calves اثر سطوح مختلف پودر ریشه شیرین‌بیان در جیره آغازین بر عملکرد، شاخص‌های رشد اسکلتی و سلول‌های خونی گوساله‌های شیرخوار نژاد هلشتاین 109 126 7102 10.22069/ejrr.2024.22242.1945 FA مهرداد هلیرودی دانشجوی کارشناسی‌ارشد تغذیه دام بخش مهندسی علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان. ایران، امید دیانی استاد بخش مهندسی علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان. کرمان. ایران محمد مهدی شریفی حسینی استادیار بخش مهندسی علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان. ایران مریم جشاری دانشجوی دکتری تغذیه دام بخش مهندسی علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان. ایران Journal Article 2024 02 26 Background and objectives: Using of antibiotics as promoters of growth has widely been prohibited in animal nutrition, because antibiotic resistance has become a major clinical and public health problem. This issue has caused researchers to look for a suitable alternative to antibiotics in animal nutrition, among which probiotics and plant additives can be mentioned. Licorice with the scientific name Glycyrrhiza glabra and the English name licorice, is a perennial plant from the legume family. Licorice root has various compounds, one of which is glycyrrhizin, which is about 50 times sweeter than sugar. In several studies, licorice plant has been used as a supplement in combination with other plants and secondary plant compounds as a feed additive in suckling calves and sheep. However, the use of licorice alone in animal diets has rarely been investigated, therefore, the aim of this study was to investigate the effect of using different levels of licorice root powder (LRP) on the performance, weaning age and weight, blood cells and skeletal growth indicators of Holstein suckling calves. Materials and methods: In this experiment, 30 Holstein calves (15 males and 15 females) from three days to two weeks after weaning with an average weight of 40±1.9 kg were used with 3 treatments and 10 replications as a factorial trial in a completely randomized design. Starter diets containing 0, 2.5 and 5% LRP (replaced with wheat bran). Calves had free access to diet and fresh water all times. The weaning criteria was to consume 1 kg of starter per day for 3 consecutive days, and then the calves were gradually weaned during 4 days. The measured traits were dry matter intake (DMI), daily weight gain (DWG), feed conversion ratio, weaning age, feces consistency, skeletal growth indicators and blood cells. Daily DMI was measured with a digital scale. Feces consistency was checked by visual evaluation method. From birth to the end of the experiment the calves were weighed every week with a digital scale. Calves were examined every week in terms of skeletal growth parameters. Blood samples were taken from the calves on three times (three and six weeks old and two weeks after weaning). Results: The DMI in calves fed diets containing LRP was significantly higher than the control group (P<0.05). The DMI in the entire period of experiment was 738.7 g/d with 5% LRP and 538 g/d with control diet. The DWG in before and after weaning was affected by the treatments, and the calves fed with starter diets containing LRP had a higher DWG than the control group (P<0.05). Compared to the control group, the calves fed experimental diets with LRP had a lower weaning age (P<0.05). The weaning age in calves fed with LRP was about 10 days lower than the control group. The effect of experimental diets on the feces consistency and skeletal growth parameters of calves was not significant. Blood cells, including the number of RBC, platelets, WBC, and the percentage of lymphocytes, granulocytes, and monocytes, and blood hemoglobin concentration are not affected by feeding with starter diets. Conclusion: The results showed that the addition of LRP in the starter diet of Holstein dairy calves increases DMI and weaning weight, improves performance and decreases weaning age, and therefore it can be used 5% LRP to improve the nutritional system in calves. سابقه و هدف: استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها به‌طور گسترده‌ به‌عنوان محرک رشد در تغذیه حیوانات ممنوع شده‌، زیرا مقاومت آنتی‌بیوتیکی به یک مشکل عمده بالینی و بهداشت عمومی تبدیل شده‌است. این موضوع سبب‌شده محققین به‌دنبال جایگزینی مناسب برای آنتی‌بیوتیک‌ها در تغذیه دام باشند که از جمله آن‌ها می‌توان به پروبیوتیک‌ها و افزودنی‌های گیاهی اشاره کرد. شیرین‌بیان با نام علمی Glycyrrhiza glabra و نام انگلیسی Licorice گیاهی چندساله و از خانواده لگومینه است. ریشه شیرین‌بیان ترکیبات متنوعی از جمله گلیسریزین دارد که حدود 50 برابر از شکر شیرین‌تر است. در مطالعات متعددی از گیاه شیرین‌بیان به‌صورت ترکیب با سایر گیاهان و ترکیبات ثانویه گیاهی به‌عنوان افزودنی غذایی در گوساله‌های شیرخوار و گوسفند استفاده شده‌است. با این حال، اثرات استفاده از شیرین‌بیان به‌تنهایی در جیره دام‌ها به‌ندرت بررسی شده‌است. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر استفاده از سطوح مختلف پودر ریشه شیرین‌بیان در جیره بر عملکرد، سن و وزن از شیرگیری، سلول‌های خونی و شاخص‌های رشد اسکلتی گوساله‌های شیرخوار هلشتاین بود. مواد و روش: در این آزمایش از تعداد 30 رأس گوساله هلشتاین (15 رأس نر و 15رأس ماده) از سه روزگی تا دو هفته پس از شیرگیری با میانگین وزن تولد 40±1/9 کیلوگرم با 3 تیمار و 10 تکرار به‌صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی استفاده شد. جیره‌های آغازین دارای صفر، 5/2 و 5 درصد پودر ریشه شیرین‌بیان (جایگزین سبوس‌گندم شد) بود. گوساله‌ها در طول آزمایش دسترسی آزاد به آب و خوراک داشتند. ملاک از شیرگیری مصرف یک کیلوگرم استارتر در روز برای 3 روز متوالی بود و سپس گوساله‌ها به‌روش تدریجی در مدت چهار روز از شیر گرفته شدند. صفات اندازه‌گیری‌شده شامل، خوراک مصرفی و افزایش وزن روزانه، ضریب تبدیل غذایی، سن از شیرگیری، قوام مدفوع، شاخص‌های رشد اسکلتی (ارتفاع از جدوگاه تا زمین، فاصله جدوگاه تا زیر سینه، دور سینه، دور شکم، فاصله زاویه استخوان کتف تا نقطه هانش) و سلول‌های خونی بود. بررسی قوام مدفوع به-روش ارزیابی چشمی صورت گرفت. از تولد تا پایان آزمایش گوساله‌ها هر هفته با ترازوی دیجیتال توزین شدند. گوساله هر هفته از لحاظ صفات بیومتریک مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه خون در سه نوبت (سه‌هفتگی، شش‌هفتگی و دو هفته پس از شیرگیری) از گوساله‌ها گرفته شد. یافته‌ها: میانگین ماده خشک مصرفی در گوساله‌های تغذیه‌شده با جیره‌های دارای پودر ریشه شیرین‌بیان به‌طور معنی‌داری نسبت به گروه شاهد بیشتر بود (05/0 P<). میانگین مصرف ماده خشک در کل دوره در گوساله‌ها با 5 درصد پودر ریشه شیرین‌بیان 7/738 و در گروه شاهد 538 گرم در روز بود. میانگین افزایش وزن روزانه گوساله‌ها در دوره پیش و پس از شیرگیری تحت تأثیر تیمارها قرار گرفت و گوساله‌های تغذیه‌شده با جیره‌های آغازین دارای ریشه شیرین‌بیان، میانگین افزایش وزن روزانه بالاتری نسبت به گروه شاهد داشتند (05/0 P<). گوساله‌های تغذیه‌شده با جیره‌های آغازین دارای پودر ریشه شیرین‌بیان ده روز سن از شیرگیری کمتر و وزن از شیرگیری بالاتری داشتند (05/0 P<). اثر جیره‌های آزمایشی بر میانگین قوام مدفوع و صفات رشد اسکلتی گوساله‌ها معنی‌دار نبود. سلول‌های خونی شامل تعداد گلبول‌های قرمز، پلاکت‌ها، گلبول‌های سفید، و درصد لنفوسیت‌ها، گرانولوسیت‌ها و مونوسیت‌ها و غلظت هموگلوبین خون در گوساله‌ها تحت تاثیر تغذیه با جیره‌های آغازین قرار نگرفت. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد افزودن پودر ریشه شیرین‌بیان در جیره آغازین گوساله‌های شیرخوار هلشتاین سبب افزایش وزن از شیرگیری و ماده خشک مصرفی، بهبود عملکرد و کاهش سن از شیرگیری گوساله‌‌ها شد، لذا می‌توان از 5 درصد آن برای تغذیه‌ گوساله‌ها بهره برد.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7102_98a579b20b954a0ff793d2485f30d992.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 The effect of fat supplement containing omega-3 or omega-6 in diet around mating on reproductive performance of Lori-Bakhtiari ewes اثر مکمل اسیدهای چرب امگا-3 و امگا-6 جیره پیرامون جفت‌گیری بر تولیدمثل میش‌های لری بختیاری 127 142 7103 10.22069/ejrr.2024.22454.1958 FA گلناز تأسلی استادیار پژوهشی بخش تحقیقات علوم دامی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان چهارمحال و بختیاری. نجمه اسلامیان فارسونی استادیار پژوهشی بخش تحقیقات علوم دامی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان چهارمحال و بختیاری، ‏سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، شهرکرد، ایران، فرشید فتاح نیا دانشیار، گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه ایلام. ایلام. ایران شهریار کارگر . دانشیار گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز، شیراز. ایران محسن باقری بخش تحقیقات علوم دامی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان چهارمحال و بختیاری، ‏سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، علیرضا آقاشاهی دانشیار پژوهشی مؤسسه تحقیقات علوم دامی. سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی. کرج. ایران 0000-0001-5035-3865 Journal Article 2024 05 21 Background and objectives: Ewes show estrus signs during reproduction season the in the sheep production systems and generally, the average ewes litter size is one. Therefore, due to high cost of production, sheep production is not economic. Reproduction efficiency depends on factors such as period of the breeding season, ovulation rate, conception rate, pregnancy rate, litter size and lamb viability. The interaction effect of nutrition and environment influences all of these factors. Nutrition is one of the most important factors on the ruminant’s reproduction, which has an impact effect on the overall reproductive activity during their life. Nutrients like fat show their effect on the reproduction by changing the concentrations of plasma metabolites and hormones. Hence, the objective of the present study was to investigate the effect of dietary fatty acid (FA) supplements around mating on body weight (BW) change, hormones concentration, lamb sex and birth weight and reproductive performance of Lori-Bakhtiyari ewes. Materials and methods: One hundred and five Lori-Bakhtiyari ewes were divided into three equal groups based on age (2-4 year) and body weight (54.58 ± 1.6 kg) and randomly allocated to experimental diets (n=35). Basal diet supplemented with 10% (DM basis) calcium salt of omega-6 FA, 10% calcium salt of omega-3 FA and 10% calcium salt of saturated FA (SFA). Ewes of each group fed respective experimental diet from 30 d pre- to 30 d post-mating. Serum concentrations of hormones (insulin, estradiol and progesterone) were measured. Reproductive performance including lambing rate, twining rate, the proportion of female lambs, the proportion of male lambs, lamb birth weight and weaning weight and litter size were recorded. Results: The results showed that feeding fat supplements did not affect on BW change of ewes. Serum concentrations of insulin, estradiol and progesterone were not influenced by the experimental diets (P > 0.05). The proportion of female lambs was higher when ewes were fed diet containing omega-6 FA compared with the other dietary groups (P < 0.05). Lambing rate, twining rate, lamb birth weight and weaning weight were not affected by different fat supplements (P > 0.05). Conclusion: It was concluded that feeding a diet containing calcium salts of omega-6 FA around mating, can skew the sex ratio of lambs toward females. The interaction effect of dietary FA sources with other nutrients on the sex ratio of lambs could be investigated in future research. However, further research is required to confirm these findings. سابقه و هدف: در بیشتر واحدهای پرورش گوسفند، میش‌ها فقط در طول فصل تولیدمثل علائم فحلی را نشان می‌دهند و معمولاً در هر بار زایش یک بره متولد می‌شود. در این حالت به علت درآمد پایین و هزینه‌های بالا، پروش گوسفند مقرون‌به‌صرفه نیست. بازده تولیدمثل در گوسفند به طول فصل تولیدمثلی، نرخ تخمک‌ریزی، نرخ لقاح، درصد آبستنی، تعداد بره و زنده‌مانی نتاج ارتباط دارد که خود این صفات تحت تأثیر برهم‌کنش ژنتیک و عوامل محیطی قرار دارند. تغذیه از مهم‌ترین عوامل محیطی مؤثر بر بازده تولیدمثل در حیوانات نشخوارکننده است که از شروع بلوغ تا تعداد کل نوزاد متولدشده در طول دوره زندگی آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. مواد مغذی از جمله چربی، از طریق تغییر غلظت متابولیت‌ها و هورمون‌های پلاسما اثر خود را بر تولیدمثل نشان می‌دهند. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر جیره‌های دارای نمک‌های کلسیمی اسیدهای چرب اشباع، امگا-3 یا امگا-6 در پیرامون جفت‌گیری بر عملکرد تولیدمثلی میش‌های لری بختیاری انجام شد. مواد و روش‌ها: در این آزمایش از 105 رأس میش لری بختیاری با سن 2 تا 4 سال و میانگین وزن (60/1 ± 58/54 کیلوگرم) استفاده شد. آزمایش در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی انجام شد. جیره‌های آزمایشی شامل 1- جیرۀ دارای مکمل اسیدهای چرب اشباع، 2- جیرۀ دارای مکمل اسیدهای چرب امگا- 3 و 3- جیرۀ دارای مکمل اسیدهای چرب امگا- 6 بود. میش‌های آزمایش از یک ماه قبل از جفت‌گیری تا یک ماه پس از جفت‌گیری با جیره‌های آزمایشی تغذیه شدند. نمرۀ وضعیت بدنی و وزن میش‌ها در شروع و پایان آزمایش ثبت شد. طول دورۀ آبستنی، درصد بره‌زایی و درصد دوقلوزایی ثبت شد. صفات مربوط به بره شامل وزن تولد، جنس بره (درصد بره ماده) و وزن از شیرگیری ثبت شد. هورمون‌های انسولین، استرادیول و پروژسترون میش‌ها یک ماه پیش و یک ماه پس از جفت‌گیری اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که وزن بدن و تغییرات وزن میش‌ها، طول دوره آبستنی، درصد بره‌زایی، درصد دوقلوزایی، وزن تولد و وزن از شیرگیری بره‌ها در بین تیمارهای آزمایشی تفاوت معنی‌داری نداشت (05/0 < P). درصد ماده‌زایی تحت تأثیر نوع مکمل چربی جیره‌های آزمایش قرار گرفت (05/0P <)، به‌نحوی‌که میش‌های دریافت‌کننده مکمل امگا-6 درصد ماده‌زایی بیشتری داشتند. جیره‌های آزمایشی بر غلظت انسولین، استرادیول و پروژسترون سرم میش‌ها اثر معنی‌داری نداشتند (05/0 < P). نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که تغذیه جیرۀ دارای اسیدهای چرب امگا-6 در زمان قبل و بعد از جفت‌گیری میش‌های لری بختیاری باعث افزایش تعداد بره‌های ماده شد.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7103_63541f29660d24da57f045c290efcc56.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 Effects of different levels of Spearmint (Mentha spicata) essential oil and methanolic extract on rumen fermentation parameters and methane production of dairy cattle in vitro اثرات سطوح مختلف روغن اسانسی و عصاره متانولی گیاه نعناع دشتی (Mentha spicata) بر فرانسجه‌های تخمیر شکمبه و تولید گاز متان شکمبه ای گاوهای شیری در شرایط آزمایشگاهی 143 164 7104 10.22069/ejrr.2024.22255.1947 FA احسان رضایی دانشجوی دکتری ، گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران مصطفی ملکی دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران، داریوش علیپور دانشیار، گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران، Journal Article 2024 03 07 Background and Objectives: Given the escalating global population and its growing demand for animal protein resources, the significance of maximizing livestock production efficiency has doubled. Owing the low efficiency of rumen fermentation, the rumen manipulation has emerged as an effective strategy to improve feed efficiency and reduce nutrient wastage, thereby reducing environmental impact. In this context, the use of feed additives, particularly plant-derived secondary metabolites has attracted the attention of animal nutritionists as an effective strategy and sustainable solution in recent decades. Therefore, this study aimed to investigate in vitro the comparative effects of different levels of essential oil and extract of spearmint on gas volume production, rumen digestion parameters, and methane production. Materials and Methods: The essential oil of spearmint (MSEO) was extracted by steam distillation method using a Clevenger apparatus, and its extract (MSEX) was obtained using 85% methanol followed by ultrasonic bath and centrifugation. In this study, the effects of spearmint essential oil and extract on rumen digestion and fermentation parameters of a high-concentrate diet for dairy cows were evaluated at six concentration levels: zero (as control), 150 (low dose), 300 and 450 (moderate doses), and 600 mg/L (high dose) and the treatment effects were analysed statistically using a complete randomised design with combined analysis. Results: The volume of gas produced after 24 h of incubation changed quadratically (P< 0.01), and the percentage of methane production decreased linearly and non-linearly (linear and quadratic) with increasing dose of MSEO and MSEX, respectively (P< 0.01), as the high dose of MSEO and MSEX resulted in an 8.2% and 12.7% reduction in the percentage of methane production, respectively, compared to the control (P<0.01). The true in vitro dry matter and organic matter digestibility of the substrate decreased linearly with increasing dose of both MSEO and MSEX (P< 0.01). The microbial mass (MB) and efficiency of microbial biomass synthesis (EMBS) were affected only by MSEX, and increased non-linearly and linearly, respectively, with increasing dose of MSEX (P< 0.01),with the highest MB and EMBS (16.7% and 25.3% increase, respectively, compared to the control) observed at 450 and 600 mg/L of MSEX, respectively (P<0.01). Ammonia concentration increased and decreased linearly with increasing dose of the essential oil and extract of spearmint, respectively (P< 0.05), As at the high dose, MSEO increased ammonia by 46.5% while MSEX decreased ammonia by 13.6% compared to the control (P< 0.05). Total volatile fatty acid concentration decreased linearly with both MSEO and MSEX dosages (P< 0.01). The molar proportion of propionate increased non-linearly with both MSEO and MSEX dosages (P< 0.01), as the 150 mg/L level of MSEO and that of 600 mg/L of MSEX increased the proportion of propionate by 6.4% and 7.6% respectively compared to the control (P<0.01). Conclusion: In conclusion, the results of this study showed that despite the negative effects of both MSEO and MSEX at high doses on rumen fermentation, the use of spearmint dry extract at low and moderate doses (equivalent to fairly 150 to 450 g/d for dairy cattles) could have have promising effects in improving rumen fermentation. The reduction in methane and ammonia production, and the improvement in microbial biomass and microbial biomass synthesis efficiency are indications of the beneficial effects of spearmint extract on rumen fermentation, which, in addition to improving production efficiency, may contribute to mitigating the environmental impact of ruminants, which requires further in vivo research under field conditions. سابقه و هدف: نظر به افزایش روز افزون جمعیت و نیاز آن به منابع پروتئینی حیوانی، اهمیت افزایش بهره‌وری تولید دام‌‌ها دو چندان شده است. با توجه به کارایی پایین تخمیر شکمبه، دستکاری تخمیر شکمبه بعنوان یکی از راهکارهای مؤثر در جهت بهبود راندمان استفاده از خوراک و کاهش هدرروی مواد مغذی و جلوگیری از آلودگی محیط زیست مطرح شده است. در این راستا، استفاده از افزودنی‌های خوراکی، به خصوص متابولیت‌های ثانویه با منشاء گیاهی بعنوان راهکاری مؤثر و سازگار با دامپروری پایدار در دهه‌های اخیر مورد توجه محققین تغذیه دام قرار گرفته است. لذا، هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات مقایسه‌ای سطوح مختلف روغن اسانسی و عصاره گیاه نعناع دشتی بر حجم گاز تولیدی، فراسنجه‌های هضم و تخمیر شکمبه و تولید گاز متان شکمبه‌ای در شرایط آزمایشگاهی بود. مواد و روش‌ها: روغن اسانسی نعناع دشتی با استفاده از کلونجر به روش تقطیر با بخار آب و عصاره آن با استفاده از متانول 85% وحمام اولتراسونیک و متعاقبا سانتریفیوژ استخراج گردید. در این تحقیق، اثرات روغن اسانسی و عصاره گیاه نعناع دشتی در 6 سطح غلظتی، شامل سطوح صفر (به‌عنوان شاهد) و سطوح 150 (دوز پایین)، 300 و 450 (دوزهای متوسط)، و 600 میلی‌گرم بر لیتر (دوز بالا) بر فراسنجه‌های هضم و تخمیر شکمبه و تولید گاز متان شکمبه‌ای با یک جیره پر کنسانتره برای گاوهای شیری بررسی گردیده و اثرات تیمارها در قالب یک طرح کاملا تصادفی بصورت تجزیه مرکب مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته‌ها: بموازات افزایش دوز اسانس و عصاره نعناع، حجم گاز تولید شده بعد از 24 ساعت بصورت درجه دوم تغییر کرد (01/0 >P) و درصد متان تولیدی بترتیب بصورت خطی و غیرخطی( خطی و درجه دوم) کاهش یافت (01/0>P)، به‌طوری که استفاده از سطوح بالای اسانس و عصاره بترتیب موجب کاهش 2/8 و 7/12 درصد متان تولیدی در مقایسه با شاهد گردید (01/0>P). میزان هضم حقیقی ماده خشک و مادۀ آلی سوبسترا بترتیب بموازات افزایش دوز اسانس و عصاره نعناع بصورت خطی کاهش یافتند (01/0>P). توده میکروبی و بازده سنتز توده میکروبی تنها تحت تاثیر عصاره نعناع قرار گرفته و با افزایش دوز عصاره بترتیب بصورت غیر خطی و خطی افزایش یافتند (01/0 >P)، بالاترین مقدار توده میکروبی و بازده سنتز توده میکروبی بترتیب با 7/16 و 3/25 درصد افزایش نسبت به شاهد بترتیب در سطوح 450 و 600 میلی‌گرم بر لیتر عصاره مشاهده گردید (01/0>P). غلظت آمونیاک شکمبه ای بموازات افزایش دوز اسانس و عصاره نعناع بترتیب بصورت خطی افزایش و کاهش یافت (05/0>P)، به‌طوری که سطح بالای اسانس موجب افزایش 5/46 درصدی و سطح بالای عصاره موجب کاهش 6/13درصدی غلظت آمونیاک درمقایسه با شاهد شدند (05/0>P). غلظت کل اسیدهای چرب فرار تحت تاثیر هر دو افزودنی اسانس و عصاره نعناع بصورت خطی کاهش یافت (01/0>P). درصد مولی پروپیونات با افزایش دوز اسانس و عصاره نعناع بصورت غیر خطی افزایش یافت (01/0>P)، به‌طوری سطح 150 اسانس و سطح 600 میلی گرم بر لیتر عصاره بترتیب موجب افزایش 4/6 و 6/7 درصدی پروپیونات نسبت به شاهد گردیدند (01/0>P). نتیجه‌گیری: در مجموع، نتایج این تحقیق نشان داد که با وجود اثرات منفی هر دو افزودنی اسانس و عصاره بر تخمیر شکمبه در دوز بالا، استفاده از عصاره خشک نعناع در دوزهای پایین و متوسط (معادل حدود 150 تا 450 گرم در روز برای گاوهای شیری) می‌تواند اثرات امید بخشی در بهبود تخمیر شکمبه داشته باشد. کاهش تولید گاز متان و آمونیاک، و بهبود تولید و بازده سنتز توده میکروبی حاکی از اثرات مثبت عصاره نعناع بر تخمیر شکمبه می باشند که ضمن بهبود راندمان تولید می‌‌تواند موجب کاهش اثرات زیست محیطی نشخوارکنندگان گردد که این امر نیازمند تحقیق بیشتر در شرایط مزرعه‌‌ای و با استفاده از دام زنده می‌باشد.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7104_0a9fd38b6565d7787abd310f134cb95c.pdf

دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نشریه پژوهش‌ در نشخوار کنندگان 2345-4253 12 4 2024 12 21 The effect of different levels of selenium-enriched probiotics on the growth performance and Blood parameters of suckling calves اثر سطوح مختلف پروبیوتیک غنی شده با سلنیوم بر عملکرد رشد و فراسنجه‌های خونی گوساله‌های شیرخوار 165 182 7105 10.22069/ejrr.2024.22339.1952 FA فرهاد وفایی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران مهدی ژندی استاد، گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران، احمد زارع شحنه استاد، گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران، 0000-0001-7781-3315 کامران رضا یزدی استاد، گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران، آرمین توحیدی استاد، گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران، Journal Article 2024 04 30 Background and Objectives: Minerals play a crucial role in maintaining the characteristics of the rumen environment in cattle, enhancing the fermentation process. Selenium, a rare yet essential mineral, is particularly important for improving immunity and reducing the incidence of certain diseases. By contributing to the structure of the enzyme glutathione peroxidase, selenium is vital for the antioxidant system. This study aimed to compare the effects of selenium-enriched probiotic supplements on the growth performance, feed intake, hematological parameters, and health status of suckling calves. Materials and Methods: For this purpose, a total of 80 newly born Holstein calves (35±1 kg) were selected immediately after birth and before the first milk feeding. They were randomly assigned to four treatment groups. Each treatment group received one of the following diets randomly: the first group served as the control group and received a starter without selenium supplementation. The second, third, and fourth groups received probiotics enriched with selenium at concentrations of 0.15, 0.30, and 0.45 ppm, respectively (SE0.15, SE0.3, and SE0.45). The feeding period, based on the dairy farming schedule and the feeding period for each treatment, was considered 75 days mixed in the starter. Throughout the experimental period, growth-related parameters such as average weight gain, height, average daily dry matter intake, as well as the health condition of the calves were evaluated by evaluating the health of the calves using the Wisconsin scoring index were recorded. Results: The results of this experiment indicated that the SE0.45 treatment, which received a starter supplemented with 0.45 ppm selenium-enriched probiotic, exhibited a higher average weight compared to the control group (linear and quadratic, P<0.05). The experiment also demonstrated that selenium supplementation led to an improvement in average feed intake during the trial period, with SE0.45 treatment showing the best performance compared to the control group (linear and quadratic, P<0.05). According to the reported results in Table 7, the blood albumin concentration in the selenium-supplemented treatment groups was higher than that in the control group (linear, quadratic, and cubic, P<0.05). Additionally, the average concentration of glutathione peroxidase in the selenium-receiving treatment groups was higher than in the control group (linear, P<0.05). The results of this experiment indicated that adding selenium-enriched probiotics at levels of 0.30 and 0.45 ppm to the diet of suckling calves resulted in an increase in average height at the end of the experimental period compared to the control group (linear and quadratic, P<0.05). The daily height gain of the calves in the selenium-receiving groups was higher than the control group before weaning (linear, quadratic, and cubic, P<0.05). Microbial culture results of fecal samples indicated that the total bacterial count in the 0.45 ppm selenium-supplemented group was lower than that in the control group (linear, P<0.05). However, the population of Lactobacillus species in this treatment group was higher than in the control group (linear and quadratic, P<0.05). Conclusion: The addition of selenium to the diet of suckling calves not only affected height and weight gain but also improved the antioxidant system in the blood and enhanced the intestinal microflora conditions of the calves. Based on the regression results obtained, the optimal selenium supplement dose in the diet of suckling calves until weaning was calculated to be between 0.11 to 0.41 ppm. The average optimal doses obtained for all significant traits are equivalent with 0.3 ppm on selenium in the supplement. سابقه و هدف: مواد معدنی عمدتاً نقش مهمی در حفظ ویژگی‌های محیط شکمبه نسخوارکنندگان ایفا می‌کنند و الگوی تخمیر را بهبود می‌دهند. سلنیوم از جمله مواد معدنی کم‌مصرف و ضروری می‌باشد، که با بهبود ایمنی و کـاهش برخی از بیماری‌هـا مرتبط بوده و با مشارکت در ساختمان آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز نقش مهمی را در سیستم آنتی‌اکسیدانی ایفا می‌کند. این مطالعه به‌منظور مقایسه تأثیر منابع کیلاته سلنیوم بر عملکرد رشد، خوراک مصرفی، فراسنجه‌های خونی و وضعیت سلامتی گوساله‌های شیرخوار بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه تعداد 80 رأس گوساله تازه متولد شده نژاد هلشتاین با میانگین وزنی 1±35 کیلوگرم، از بدو تولد و قبل از اولین شیردادن انتخاب شده و در قالب 4 تیمار در طرح بلوک کامل تصادفی تقسیم‌بندی شدند. گروه اول به‌عنوان گروه شاهد، تیمارهای دوم، سوم و چهارم به ترتیب مقادیر 15/0، 30/0 و ppm 45/0 پروبیوتیک غنی‌شده با سلنیوم را دریافت کردند (به ترتیب SE0.15، SE0.3 و SE0.45). زمان از شیرگیری بر اساس برنامه‌ی گاوداری و دوره تغذیه هر تیمار مدت 75 روز به‌صورت مخلوط در استارتر در نظر گرفته شد. طی دوره آزمایش فراسنجه‌های عملکردی شامل، میانگین افزایش وزن، قد، میانگین ماده خشک مصرفی روزانه و کل و همچنین وضعیت سلامتی گوساله‌ها با استفاده از ارزیابی قوام مدفوع و سلامت گوساله‌ها با استفاده از شاخص امتیازدهی ویسکانسین ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج این آزمایش نشان می‌دهد تیمار SE0.45 که استارتر مکمل شده با مقدار ppm 45/0 پروبیوتیک غنی‌شده با سلنیوم را دریافت کرده بودند، میانگین وزن بیشتری نسبت به گروه شاهد داشتند (خطی و درجه دوم، P<0.05). افزودن سلنیوم سبب بهبود میانگین خوراک مصرفی در طی دوره آزمایشی شد. تیمار SE0.45 بهترین عملکرد را از این نظر نسبت به گروه شاهد داشت (خطی و درجه دوم ، P<0.05). بر اساس نتایج این آزمایش، غلطت آلبومین خون گروه‌های تیماری دریافت کننده پروبیوتیک غنی شده با مکمل سلنیوم نسبت به گروه شاهد بالاتر بود (خطی، درجه دوم و درجه سوم، P<0.05). همچنین میانگین غلظت گلوتاتیون پراکسیداز در گروه‌های تیماری دریافت کننده سلنیوم بالاتر از گروه شاهد بود (خطی، p<0.05). نتایج این آزمایش نشان می‌دهد که افزودن پروبیوتیک غنی‌شده با سلنیوم در سطوح 3/0 و 45/0 قسمت در میلیون به جیره گوساله‌های شیرخوار سبب افزایش میانگین قد جدوگاهی در انتهای دوره آزمایش نسبت به گروه شاهد شده است (خطی و درجه دوم، P<0.05). میانگین افزایش قد روزانه گوساله‌ها در دوره قبل از شیرگیری (75 روزگی) در گروه‌های دریافت کننده پروبیوتیک غنی شده سلنیوم بالاتر از گروه شاهد بود (خطی، درجه دوم و سوم، P<0.05). نتایج کشت میکروبی نمونه‌های مدفوع نشان می‌دهد تعداد باکتری‌های کلی فرم در گروه دریافت کننده 45/0 ppm پروبیوتیک غنی شده مکمل سلنیوم نسبت به گروه شاهد پایین‌تر بود (خطی، P<0.05). حال آنکه، جمعیت باکتری‌های گونه لاکتوباسیلوس در این گروه تیماری بیشتر از گروه شاهد بود (خطی و درجه دوم، P<0.05). نتیجه‌گیری: افزودن سلنیوم به جیره غذایی گوساله‌های شیرخوار علاوه بر اثر بر رشد قد و وزن، سبب بهبود سیستم آنتی اکسیدانی در خون شده و همچنین باعث بهبود شرایط میکروفلوری روده گوساله‌ها شد. بر اساس نتایج رگرسیونی به‌دست آمده مقدار دوز بهینه مکمل سلنیوم در جیره گوساله‌های شیرخوار تا زمان از شیرگیری عددی بین 11/0 تا 41/0 ppm محاسبه گردید. میانگین مقادیر دوزهای بهینه به‌دست آمده برای کل صفات معنی‌دار معادل دوز 3/0 ppm سلنیوم می‌باشد.

https://ejrr.gau.ac.ir/article_7105_6d45d3e0b7bd961c23867939225d6197.pdf